به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خوش آمدید. / ثبت نام کنید / ورود
 

اسلامشهر در یک نگاه

شهرستان اسلامشهربا  وسعتی  حدود 205  کیلومتر مربع و قریب به 500 هزار نفر جمعیت از  شمال به تهران ،  ازشرق  و جنوب به شهرستان ری ، ازغرب به بهارستان و رباط کریم و در شمال غربی به   شهرستان شهریار  محدود است . این  شهرستان  ازطریق محور تهران ساوه با   استانهای باختری و جنوب باختری کشور و ازطریق راه آهن  به  استانهای اصفهان یزد و  کرمان  از یک سو و  لرستان و   خوزستان از سوی دیگرمرتبط می گردد .

پژوهش ها و بررسی های انجام شده   در  جنوب و  جنوب  شرقی  شهرستان  اسلامشهر  حکایت از آن دارد که  این  منطقه ازکهن ترین سکونت  گاه های   ایران زمین   بوده  است .  در فاصله 5/1 کیلومتری   باختر   جاده  آسفالت  تهران  ، قم و   شمال جاده  خاوری  پادگان  کهریزک ( باختر قنات کهریزک )  باقیمانده   تمدن که  و ناشناخته ای   با لایه های فراوانی از   سفال های سیاه و سفید و قرمزشکسته هزاره دوم  پیش از میلاد   همراه با  زغــــــال و    تیغه سنگی   دیده می شود  .    از سویی  دیگر بررسی های  صورت  گرفته در تپه   تاریخی  واوان   و اشیاء   بدست  آمده از آن  توسط  باستان  شناسان   سازمان   میراث فرهنگی کشور، قدمت این منطقه را به دوران فرمانروایی  ساسانیان رسانده است .  این تپه  دارای  دو لایه  بوده  که لایه  زیرین آن مربوط به عصر ساسانی و لایه های بالایی آن به دوره آل بویه و سلجوقیان مرتبط است .

علاوه بر تپه تاریخی واوان ، تپه تاریخی نظام آباد در جنوب شرقی شهرستان و تپه تاریخی مافین آباد در جنوب  شهرک قائمیه نیز از سوی سازمان میراث فرهنگی در فهرست آثارملی تهران به ثبت رسیده اند . تپه های موصوف آثار گرانبهایی ازدوران قبل و بعد از اسلام را در دل خود جای داده اند .

از لحاظ تاریخی و جغرافیای سیاسی و  طبیعی ، این شهرستان قسمتی  از سرزمین  ری باستان  محسوب  می شود ، سرزمینی که حوزه قلمرو و نفوذ سیاسی آن از قزوین تا  دماوند  هم   گسترش داشته و روزگاری منطقه دماوند از روستای آن  محسوب می شده و ازلحاظ فرهنگی دامنه حضورش سراسر فلات ایران را دربر می گرفته است .

منطقه های ارزشمند باستانی در چشمه علی و مرتضی گرد  و مافین آباد  با دارا بودن هفت هزارسال  پیشینه فرهنگی و تاریخی از شهرت زیادی در مجامع  علمی  برخوردار بوده و از شاخصهای  تمدن  پیش از تاریخ  در جهان  شناخته  می شوند  .  منطقه باستانی مافین آباد اسلامشهر دارای  کهن ترین   دوره های تاریخی می باشد  که قد مت آن به هزاره   پیش از  میلاد   می رسد .

در نشریات مرکز آمار ایران و فرهنگهای جغرافیایی تا سال 1352  از منطقه اسلامشهربه عنوان قاسم آباد  شاهی  یاد شده  است . اما  در سال  1352 باتوجه به گسترش مناطق مسکونی و توسعه نقاط شهری در اراضی قاسم آباد ومحمد آباد چهارطاق و ... احتمالا" به خاطر ایجاد یک جاذبه روانی نام شاد شهربر آن نهادند .

  پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی در سال 1358 معابر و خیابانها و شهرک های تازه تأسیس به نام ائمه اطهارو شخصیتهای مدهبی و سیاسی کشور نامگذاری شده و شاد شهر به اسلامشهرتغییر نام یافت .

درمجموع محوطه های تاریخی و فرهنگی شهرستان اسلامشهردارای قدمتی مقارن با هزاره پنجم پیش از میلاد تا دوره  قاجاریه است که شامل تپه ها و محوطه های باستانی و بناهای مذهبی در تاریخی می باشد .

از برخی از این آثار به تفکیک  نوع  اثرمی توان به  10 مورد تپه  باستانی و   11 مورد بناهای مذهبی و یک مورد  قلعه  روستا و 3 مورد یخچال و 3 مورد تپه یخچال مخروبه نام برد . این شهرستان با داشتن قریب به 80 کتابفروشی و 15 کتابخانه عمومی و 10 انجمن ادبی و هنری  یکی از قطب های فرهنگی استان به حساب آمده و همچنین به دلیل پرورش حافظان و قاریان قرآنی به عنوان شهر قرآنی معروف می باشد.

بخش های شهرستان

بخش ها:

-        بخش مرکزی (اسلامشهر)

-        بخش چهاردانگه(چهاردانگه)

-        بخش احمد آباد مستوفی(احمدآباد)

شهرها:

-        شهر اسلامشهر

-        شهر چهاردانگه

-        شهر احمدآباد مستوفی

دهستان ها:

-        بهرام آباد

-        چیچکلو

-        ده عباس

-        احمدآباد مستوفی

-        فیروز بهرام

-        چهاردانگه

روستاها:

-        فیروز بهرام

-        علی آباد قاجار

-        قاسم آباد خشکه

-        ترشنبه

-        گلدسته

-        شمس آباد

-        حسن آباد خالصه

-        رضی آباد

-        ایرین

-        چیچکلو

-        بهمن آباد

-        حسین آباد

-        علی آباد طپانچه

-        نظام آباد

-        کرک و سیمون

-        ده عباس

-        بهرام آباد

-        کهک

-        شاطره

-        ملک آباد

-        مهران آباد

الف - اسلامشهر 

پیشینه

اسلام شهر را در آغاز روستاهای چندی تشکیل می‌داد؛ به گونه‌ای که کهن‌ترین قنات، مدرسه، گرمابه همگانی، آتشکده زرتشتیان باستان (درنزدیکی ایرین) و گردشگاه‌های ثروتمندان شهرنشین در روستای ضیاآباد بوده است. سالور به دلیل نزدیکی به رودخانه از آبادی‌های بسیار قدیمی و زیبا بوده است. قاسم‌آباد و ایرین و چیچکلو و محمدآباد چهار طاقی از دیگر آبادی‌های اسلامشهر بوده‌اند.

ب - چهاردانگه

چهاردانگه شهری است در استان تهران ایران و در حد فاصل بزرگراه تهران ساوه و بزرگراه تهران قم قرار گرفته است. چهاردانگه در بخش چهاردانگه از توابع شهرستان اسلامشهر واقع شده، این شهر مرکز بخش است و بخشداری بخش فوق در آن واقع است. طبق سرشماری سال 1385 تعداد 10791 خانوار شامل 42159 نفر در این شهر ساکن بوده اند که از این تعداد 22003 نفر مرد و 20156 نفر آنها زن بودند.

پیشینه

قدمت این شهر که پیشتر روستا بوده بسیار کهن است. به خاطر دیواری که دورتادور این روستا برای دور ماندن از حمله دزدان و حیوانات بود بخش مرکزی به قلعه مشهور بود. قدیمی های روستا تا دوره ناصرالدین شاه را به خاطر دارند. این ده به خاطر آب و هوای خنکی که داشت و به خاطر کاریزهای(قنات) پر آب محلی برای پرورش و رشد درخت های از جمله سیب گلاب، هلو، شلیل، انجیر، گردو و انار بود.

منطقه چهاردانگه قدمتی بالای 500 سال دارد و در سال های اخیر مهاجرت های زیادی به آن صورت گرفته است. پس از پیگیری های مردمی سرانجام در سال 1379 منطقه چهاردانگه با در برگرفتن روستاهای اطراف خود به شهر چهاردانگه تبدیل شد روستای چهاردانگه در 12 خرداد 1379 خورشیدی به شهر چهاردانگه تبدیل شد. شهرداری آن یک سال بعد در تاریخ 24 مرداد 1380 تاسیس شد.

محله ها

منطقه چهاردانگه عبارت است از شهرک حسین آباد، شهرک مطهری، بهشتی، چهاردانگه، قدس ، گلشهر، گلدسته ، ماهشهر و حسین آباد لقمانی در سال 1384 خورشیدی روستاهای پلائین، عباس آباد، مرادآباد، ولی آباد، جعفرآباد جنگل، دینارآباد از دهستان چهاردانگه بخش چهاردانگه منتزع شده و به دهستان خلاریز بخش مرکزی شهرستان ری پیوستند.

صنایع

شرکت ها و صنایع منطقه چهاردانگه عبارتند از: خودروسازی(ایران خودرو دیزل)، شرکت لوله و پروفیل(سدید)، شرکت کیان تایر، شرکت لوله و ماشین سازی، شرکت بوتان، ماشین آلات، ابزار و محصولات فلزی نساجی و پوشاک، ترابری، انبارداری، تعمیر وسایل نقلیه و عمده فروشی، سینجر گاز، رب ستایش، شهرک صنعتی شهر چهاردانگه.

ج- احمدآباد مستوفی


احمدآباد مستوفی در فاصله هفت کیلومتری جنوب غربی استان تهران واقع شده است. شهراحمدآباد مستوفی قدمتی به اندازهٔ چهارصد سال دارد و از مناطق قدیمی تهران به شمار می‌آید.

این گونه نقل شده که روزی احمد شاه قاجار در حال عبور از کنار منطقه ای خوش آب و هوا، تصمیم می‌گیرد که یک روز در آنجا سکنی گزیند. این منطقه در واقع ملک مستوفی الممالک به حساب می‌آمد. بعد از اتراق احمد شاه در آن منطقه. مستوفی الممالک، که متوجه علاقه شاه به منطقه می‌شود تصمیم می‌گیرد که آن را خدمت احمد شاه پیشکش کند. به این ترتیب بود که نام منطقه، با ترکیب نام احمد شاه قاجار و مستوفی الممالک به احمدآباد مستوفی تبدیل می‌شود.

البته این داستان از سوی قدیمی‌های شهر نقل می‌شود و جزء تاریخ شفاهی احمدآباد مستوفی محسوب می‌شود.

در واقع هستهٔ اصلی احمدآباد مستوفی یک قلعه یا دژ بوده است که هم اکنون نیز بخش‌هایی از دیواره‌های آن باقی مانده است. بومیان در این دژ سکنی داشته‌اند.

تبدیل به شهر

احمدآباد مستوفی منطقه ای بود که با توجه به وسعت، جمعیت و پتانسیل‌های موجود و درخواست‌های شهروندان و توجهات دولت، ۸ اردیبهشت سال ۱۳۹۱ و بر اساس دستور محمود احمدی نژاد به یکی از بخش‌های شهرستان اسلامشهر تبدیل و مرکز این بخش نیز شهر احمدآباد مستوفی در نظر گرفته شد.

بعد از اجرای مصوبه دولت مبنی بر شهر شدن احمدآباد مستوفی، جناب آقای مهدی‌پور کاظم از سوی استاندار محترم استان تهران به عنوان نخستین شهردار احمدآباد مستوفی معرفی و طی مراسم ویژه‌ای، حکم استاندار به ایشان ابلاغ شد.

شهرداری کنونی شهر احمد آباد مستوفی دکتر نعمت زاده می باشد - تاریخ آپدیت 31 شهریور 94

ازمناطق دیگر بخش احمدآباد مستوفی می‌توان به روستاههای حسن‌آباد خالصه، رضی آباد ، بهمن‌آباد، ایرین، چیچکلو و نصیر آباد اشاره کرد.

جمعیت شهر

جمعیت احمدآباد مستوفی در سال ۱۳۷۵، ده هزار و هجده نفر بود. مطابق سر شماری سال ۱۳۸۵ نیز جمعیت آن به یازده هزار و دویست و هفتاد و هفت نفر رسید و با توجه به رشد ۲/۵ درصدی جمعیت آن، می‌توان گفت که جمعیت آن در پایان سال ۱۳۹۱ تقریبا بین سیزده تا چهارده هزار خواهد بود. برآورد جمعیت شهر احمدآباد مستوفی تا افق سال ۱۴۰۵ بر اساس رشد سالانه ۳/۵ درصد نیز تقریبا بیست و سه هزار نفر خواهد بود. احمدآباد مستوفی، میانگین رشد جمعیت در شهر بیش از گذشته شده و افراد بیشتری این شهر را برای زندگی انتخاب می‌کنند. با توجه به این نکته می‌توان انتظار جمعیت افزون تری در افق سال ۱۴۰۵ داشت.

در سال ۱۳۸۵ تعداد ۳۱۳۳ خانوار در این شهر زندگی می‌کردند که جمعیت مردان ۵۹۴۵ نفر و زنان ۵۳۳۲ نفر اعلام شد.

د - واوان

تپه واوان مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان اسلام‌شهر، شهرک واوان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۷۶ با شماره ثبت ۱۹۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.این تپه در کنار «شهرک واوان» قرار دارد. طبق مطالعات انجام شده تپه واوان جزو غار تهران بود و دروازه غار تهران به این تپه منتهی می شد. آنچه در این تپه کشف شده بنایی است که 14 اتاق منظم دارد. شکل اتاق ها نشان می دهد که این بنا به مردم عادی تعلق نداشته و به احتمال زیاد بنایی نظامی یا دولتی بوده است. درهای ورودی اتاق های بنا از یک جهت باز می شود. اتاق ها دارای دیوار مشترک هستند و اندازه آنها نیز یکسان است.در تپه واوان آثار مُهری به دست آمده که احتمالاً برای ممهور کردن بسته هایی که به این محل ارسال می شد، به کار می رفت. از دیگر آثار یافت شده در تپه واوان ، آثار گچبری و اشیاء فلزی است که 95% این اشیا خاص جنگ افزارهایی چون سر پیکان ، شمشیر و خنجر است. کشف این اشیا بر گمان نظامی بودن بنا می افزاید. در این منطقه همچنین سکه های مسی ( فلوس) باقی مانده از دوران صفویه یافت شده است.

ظروف چینی و سفالینه های آبی و سفید رنگ یافت شده در این مکان نیز متعلق به دوران صفویه است. کشف النگوهای زنانه و نیز وسایل کره گیری که از دوران آل بویه باقی مانده ، این حدس را تقویت می کند که شاید در دوران آل بویه این تپه محل زندگی، خانواده هایی بوده که زندگی شبانی داشتند.

.
کلیه حقوق این پورتال متعلق به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌باشد